است و به مقررات اسلامى عمل مىكنم . عبادات اسلامى را ، نماز و روزه را در موقع خودش بجا مىآورم . قوانين به اصطلاح خانوادگى ، ازدواج و طلاقم براساس موازين اسلام است . قوانين تجارى من براساس موازين اسلام است . قوانين اخلاقى من براساس موازين اسلام است . پس من مسلمانم . نه ، اسلام گذشته از اين مسائل ، به حكم اينكه محتواى اجتماعى دارد و مىخواهد هميشه به صورت يك واحد اجتماعى زندگى كند ، از اين نوع دستورها هم دارد و از آن جمله يك سلسله شعارها دارد ، شعارهايى كه يك مسلمان بايد با اين شعارها زندگى كند ، يعنى بايد زندگى خودش را با اين شعارها توأم كند و هميشه با اين شعارها اعلام كند من مسلمانم ، نه به زبان بگويد من مسلمانم . شما اگر در يك كشور خارجى حركت مىكنيد و روى اتومبيل خودتان پرچم سه رنگ زده‌ايد ، به زبان نمىگوييد من ايرانى هستم ولى با عملتان مىخواهيد به همه اعلام كنيد من ايرانيم ، من وابسته به ايرانم ، من ابايى و ننگى ندارم از اينكه ايرانى باشم ، افتخار هم مىكنم كه ايرانى باشم . همان پرچم را كه شما نصب مىكنيد وابستگى خودتان را به ايران اعلام مىكنيد . ما علاوه بر همهء مقررات و دستورهايى كه داريم كه بايد تهذيب نفس كنيم ، بايد خداشناس باشيم ، بايد نماز بخوانيم ، بايد روزه بگيريم ، بايد حج كنيم ، بايد ربا نخوريم ، بايد شراب نخوريم ، بايد دروغ نگوييم و راست بگوييم ، بايد امين باشيم ، دستورهاى لايتناهايى كه در اسلام هست ، علاوه بر همهء اين دستورها ما بايد وقتى كه زندگى مىكنيم يك نوع برداشتهاى ديگرى هم در زندگى داشته باشيم كه در آن برداشتها عملًا داريم مىگوييم من مسلمانم . اين برداشتها در لباس ما بايد ظاهر باشد ، در قيافهء ما بايد ظاهر باشد ، در مجالس ما بايد ظاهر باشد ، در شروع ما به كارها بايد ظاهر باشد ، در نامگذاريهاى ما براى بچه‌هاى خود بايد ظاهر باشد ، در تابلوهايى كه در خانه‌هاى خودمان نصب مىكنيم بايد ظاهر باشد ، در استيل ساختمانهاى ما و در شهر ما بايد ظاهر باشد ، در همهء شئون زندگى ما بايد ظاهر باشد ؛ يعنى خانهء ما بايد بگويد من خانهء يك نفر مسلمانم . اگر كسى از كوچه عبور مىكند ، يك نشانه‌اى بايد روى خانهء ما باشد كه آن خانه بگويد من خانهء يك نفر مسلمانم . در لباس پوشيدن ما لااقل يك نشانه بايد وجود داشته باشد كه بگويد به اين نشانه من مسلمانم .